کدها و رمز های سیم کارت اپراتورها

کدها و رمز های سیم کارت اپراتورها

کدها و رمز های سیم کارت اپراتورها
کدها و رمز های سیم کارت اپراتورها

کدها و رمز های سیم کارت اپراتورها

کدها و رمز های سیم کارت اپراتورها

آموزش mac

بازگشت پی‌در‌پی در فتوشاپ بسیاری از کاربران سطح متوسط رایانه با کلیدهای میانبر در نرم‌افزارها آشنایی دارند. یکی از عمومی‌ترین این کلیدها نیز Ctrl + Z است که در بسیاری از برنامه‌ها برای بازگشت به عقب به‌کار می‌رود. اگر با نرم‌افزار فتوشاپ کار کرده باشید، حتما متوجه شده‌اید که این کلید در فتوشاپ عمل بازگشت و حرکت به جلو را انجام می‌دهد. به‌طوری‌که با یک‌بار فشار این کلیدها یک مرحله به عقب برمی‌گردید و با فشار مجدد آن، یک مرحله به جلو رفته و به عبارت دیگر به همان حالت اولیه بازخواهید گشت! اگر در این نرم‌افزار بخواهید چند مرحله و به‌صورت پشت سرهم به عقب برگردید، ‌باید از گزینه step backward کمک بگیرید که کلیدهای میانبر برای استفاده از آن Ctrl + Alt + Z است. در صورتی‌که اصرار دارید از همان کلیدهای Ctrl + Z استفاده کنید، اما به‌جای یک مرحله به عقب و یک مرحله به جلو، به‌صورت پی‌در‌پی به سمت عقب حرکت کنید،باید مراحل زیر را دنبال کنید: سیستم‌عامل ویندوز 1ـ نرم‌افزار فتوشاپ را اجرا کنید. 2ـ به منوی Edit رفته و گزینه Keyboard Shortcuts را کلیک کنید. (از کلیدهای میانبر Alt + Shift + Ctrl + K نیز می‌توانید کمک بگیرید) 3ـ در پنجره ‌به‌نمایش درآمده روی Edit کلیک کنید تا فهرست میانبرهای موجود نمایش داده شود. از فهرست به‌نمایش درآمده Step Backwards را انتخاب کرده و کلیدهای Ctrl + Z را از روی صفحه‌کلید فشار دهید. 4ـ در این مرحله پیغام هشداری را مشاهده می‌کنید که به شما اطلاع می‌دهد به علت وجود کلید میانبر تکراری، میانبر قبلی از کار افتاده و میانبر جدید فعال می‌شود. با کلیک روی گزینه Accept and Go to Conflict مراحل کار را دنبال کنید. 5ـ در نهایت برای اعمال تغییرات روی OK کلیک کنید. توجه: برای برگرداندن کلیدهای میانبر به حالت اولیه ‌باید مجددا به پنجره Keyboard shortcuts بروید و از بخش Set، گزینه Photoshop Defaults را انتخاب کنید. سیستم‌عامل مک در فتوشاپ نسخه مک کلید میانبری که برای بازگشت پی‌در‌پی تعریف شده option+command+Z است که با طی مراحل زیر این کلید را نیز به command+Z تغییر خواهیم داد: 1ـ نرم‌افزار فتوشاپ را اجرا کنید. 2ـ از منوی Edit گزینه Keyboard Shortcuts را انتخاب کنید (از کلیدهای ترکیبی option+shift+command+K نیز می‌توانید استفاده کنید) 3ـ گزینه Step Backwards را انتخاب کرده و آن را به command+Z تغییر دهید. 4ـ با کلیک روی گزینه Accept and Go to Conflict تغییرات را تایید کرده و به استفاده از میانبرهای جدید بپردازید.

آموزش Linux

ترمینال چیست؟ در گذشته زمانی که کامپیوترهای زیادی وجود نداشت، کاربران مجبور بودند تا برنامه‌های خود را از طریق درگاه‌های خاصی که در اصطلاح «ترمینال» نامیده می‌شدند، وارد کامپیوتر کنند و در نهایت نظاره‌گر نتیجه کار باشند. اما امروزه روز به محیطی با حالتی تقریباً متنی، و با ظاهری شبیه به سیستم‌عامل DOS که بمنظور اجرای فرمان‌های نوشتاری و استفاده از رابط خط فرمان (یعنیCLI) درون سیستم‌عامل گنو/لینوکس اجرا می‌شود؛ اصطلاحاً «ترمینال» می‌گویند. البته نبایست ترمینال را حتی از نظر ظاهری به سیستم‌عامل سرد، بی‌روح و سیاه و سفید DOS تشبیه کرد! در حال حاضر می‌توان جلوه‌های رنگی خاصی چه به متن و چه به محیط ترمینال افزود. حتی می‌توان تصویر پیش‌زمینه (بک‌گراند) آن را نیز تغییر داد و بر درجه شفافیت محیط ترمینال تغییراتی را اعمال نمود. در سیستمهای لینوکسی کنونی، بطور معمول ترمینال در پنجره‌ای مجزا در داخل محیط گرافیکی بمنظور اجرای فرمانها توسط کاربر گشوده می‌شود. اینکار معمولاً در اکثر نسخه‌های حاضر از توزیعات مختلف لینوکس، از طریق ترکیب کلیدهای Ctrl+Alt+T صورت می‌گیرد. * در گذشته ترمینال را «کنسول» نیز می‌نامیدند. اعلان (Prompt) بعد از اینکه پنجره ترمینال را در لینوکس گشودید با چیزی شبیه به تصویر زیر مواجه خواهید شد: این خط به چه معناست؟ farshid@farshid-MS-7353:~$ این عبارت، اصطلاحاً «اعلان استاندارد سیستم‌عامل لینوکس» نامیده شده و متشکل از چندین بخش به شرح زیر می‌باشد: - بخش اول به شناسه کاربری یعنی User ID که به اختصار UID نامیده می‌شود اشاره می‌کند. به عبارت ساده‌تر نام کاربری شماست که نمایش داده می‌شود. (در این مثال farshid) - علامت @ درواقع نمادی جهت جدا کردن نام کاربری با بخش دوم اعلان است. - بخش دوم نام سیستم (در سرورها، نام سرور) یا کامپیوتر شماست که در سیستم بنده farshid-MS-7353 نام دارد. - علامت : نیز به نوعی جداکننده نام کاربری و نام سیستم از ادامه عبارت اعلان است. - بخش سوم به دایرکتوری جاری (شاخه‌ای که در آن هستید) اشاره می‌کند و بطور پیشفرض به شاخه خانه (Home) کاربر مربوطه اشاره دارد که با نماد ~ تعریف می‌شود. - بخش آخر نیز به نوع کاربر اشاره می‌کند که منظور از علامت $ کاربر عادی است و درصورتیکه بجای آن، علامت # ظاهر شود؛ کاربر از نوع ریشه (root) می‌باشد. * کاربر ریشه گاهی اوقات Super User نیز نامیده می‌شود. حساسیت لینوکس نسبت به بزرگ و کوچکی حروف همانطور که قبلاً هم اشاره شده بود، خاطر نشان می‌کنم که سیستم‌عامل ویندوز در نامگذاری‌ها (بطور معمول در نامگذاری فایل‌ها و پوشه‌ها) بین حروف کوچک و بزرگ تفاوتی قائل نمی‌شود٬ امری که در گنو/لینوکس صادق نیست. اگر در ویندوز پوشه‌های «temp»٬ «Temp»٬ «TEMP» و «teMp» در یک مسیر باشند٬ یکسان تلقی می‌شوند و در حین ساخت هر یکی از این پوشه‌ها در کنار دیگری پیغام معروف جایگزینی (Replace) از شما پرسیده خواهد شد! اما در لینوکس این چهار پوشه٬ چهار پوشه متمایز و مستقل محسوب می‌شوند حتی اگر در یک مسیر قرار گیرند. این مسأله بطور تعمیم یافته در خط فرمان نیز حکمفرما است و رابط خط فرمان (CLI) نیز به بزرگی و کوچکی حروف حساس می‌باشد. لذا در حین استفاده از خط فرمان و ترمینال لینوکس این نکته را در نظر بگیرید. همچنین توجه داشته باشید که اکثریت قریب به اتفاق فرمان‌های لینوکس با حروف کوچک نوشته می‌شوند. دقت در این نکته می‌تواند از نمایش پیغام خطای 'command not found' که ناشی از اشتباهات تایپی (نوشتن فرمان‌ها با حروف بزرگ) شماست، جلوگیری نماید. تکمیل خودکار فرمان‌ها با کمک کلید Tab آیا برای تایپ سریعتر در فرمان‌های نسبتاً طولانی و در برخی موارد، حتی چندخطی می‌بایست تایپیست ماهری بود؟! آیا باید برای رسیدن به این مقصود، سرعت تایپ خود را بالا ببریم؟! پاسخ منفی است! شما می‌توانید با کمک کلید Tab فرمان‌ها را بطور خودکار تکمیل نمایید و از تایپ مستقیم آن‌ها پرهیز کنید. اگر قسمتی از فرمان را تایپ نموده و سپس دکمه tab را بفشارید در صورتی که فرمان یکتا باشد، یعنی فرمان دیگری نباشد که با حروف تایپ شده آغاز شود؛ ترمینال به صورت خودکار، تکمیل شده فرمان ناتمام را شناسایی کرده و ادامه‌ آن را درج می‌نماید. در غیر این صورت اگر با فشردن یکبار کلید Tab، فرمان بطور خودکار کامل نشد ممکن است حروف تایپ شده در ابتدای نام چندین فرمان مشترک باشد که در این صورت اگر Tab را دوباره فشار دهید، (فشردن دوبار پشت سرهم کلید Tab) تمام فرمان‌هایی که با ورودی شما همخوانی داشته باشند نمایان شده و لیست می‌گردند. درواقع خط فرمان، فرمان‌های منطبق بر حروف تایپ شده توسط شما را به شما پیشنهاد داده و به نوعی فرمان فراموش شده از حافظه ذهنتان را یادآوری می‌نماید! در انتها اگر Tab دوم هم نتیجه‌ای را در بر نداشت، این معنا را می‌دهد فرمانی که با حروف شما آغاز شود، وجود ندارد و آنچه که تایپ نموده‌اید، اشتباه است. همچنین استفاده از کلید Tab در تکمیل نام فایل‌ها و پوشه‌ها نیز در خط فرمان کاربرد دارد (به همان شکلی که پیش‌تر شرح داده شد) و هیچ نیازی نیست که نام‌های طولانی فایل‌ها و پوشه‌های خود را کاراکتر به کاراکتر در خط فرمان تایپ نمایید! عمل کپی فرمان‌ها در خط فرمان تصور غلط «خط فرمان با ماوس بیگانه است!» را فراموش کنید! شما براحتی می‌توانید فرمان‌هایی را که در محیطی متنی تایپ شده‌اند (معمولاً در صفحات وب در رابطه با آموزش لینوکس) کپی کرده و از طریق ماوس، یعنی کلیک راست در نقطه‌ای از خط فرمان و انتخاب گزینه Paste فرمان‌ها را وارد خط فرمان نموده و نهایتاً کلید اینتر را بفشارید. همینطور برای چسباندن (Paste) متن از قبل کپی شده، می‌توانید از فشردن کلید اسکرول ماوس (کلید وسط) بجای کلیک راست و Paste کردن، استفاده نمایید. عکس این قضیه نیز در خط فرمان صادق است. درواقع شما می‌توانید از طریق ماوس و یا صفحه‌کلید، فرمانی را (حتی به همراه خروجی آن) توسط عمل کلیک راست و انتخاب گزینه Copy اصطلاحاً کپی نمایید و در هر محیط متنی که مایل بودید (مثلاً ویرایشگر متن، فوروم‌های اینترنتی و یا وبلاگ آموزشیتان) Paste نموده و از آن استفاده کنید. History خط فرمان گاهی لازم است تا فرمان‌هایی را که قبلاً استفاده شده، مجدداً به همان شکل و یا با اندکی تغییر مورد استفاده قرار داد. برای این کار می‌توان از History خط فرمان استفاده کرد. History محلی است که ۱۰۰۰ فرمان پایانی را که شما اجرا نموده‌اید، نگهداری می‌کند و می‌توانید براحتی با استفاده از کلیدهای جهت‌نمای بالا و پایین در خط فرمان، به ترتیب به سمت عقب و جلو حرکت نموده و مجدداً آن‌ها را اجرا کنید. ۱۰۰۰ فرمان پایانی موجود در بخش History حتی با خاموش کردن سیستم نیز از بین نمی‌روند و این نکته کوچک می‌تواند یکی از مهمترین خصیصه‌های خط فرمان باشد! ترکیب کلیدهای Ctrl+C کاربرانی که از پلتفرم‌های ویندوزی به لینوکس مهاجرت می‌کنند؛ طبق عادت ترکیب کلیدهای Ctrl+C را مختص عمل کپی می‌دانند. در محیط گرافیکی لینوکس این کلیدها بمنظور عمل کپی مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما در ترمینال و خط فرمان این کلیدها معنای دیگری دارند و وظیفه‌ای غیر از عمل Copy را انجام می‌دهند. درواقع در صورتی که فرمان یا برنامه‌ای توسط ترمینال در حال اجرا باشد و شما کلیدهای ترکیبی Ctrl+C را بفشارید، فرمان یا برنامه متوقف (بسته) می‌شود و اصطلاحاً فرآیند مربوطه Break می‌شود. کلیدهای میانبر برای اعمال Copy و Paste ضمن دقت در استفاده از کلیدهای Ctrl+C، می‌توانید از ترکیب کلیدهای Ctrl+Shift+C و Ctrl+Shift+V به ترتیب برای عمل کپی (Copy) و چسباندن (Paste) در خط فرمان، بهره ببرید. تایپ رمز عبور در خط فرمان با توجه به اشاراتی که در آموزش‌های قبلی شده، گاهی لازم است از کاربر عادی به کاربر ریشه سوئیچ کرده و در مواردی با حق دسترسی root فرمانی را اجرا کنیم. این عمل با فرمان پرکاربرد sudo انجام می‌شود و از آنجایی که بنا نیست در این آموزش فرمان خاصی مورد بحث قرار بگیرد؛ به ذکر نام آن بسنده کرده و عملکرد فرمان sudo شرح داده نخواهد شد. در تغییر کاربر در خط فرمان و یا در تغییر حق دسترسی، خط فرمان از شما رمز عبور مربوطه را خواستار می‌شود. در محیط ترمینال٬ هنگام تایپ رمز٬ برای امنیت بیشتر کاراکترهای در حال تایپ حتی بصورت علامت ستاره (دایره توپر) نشان داده نمی‌شوند. لذا لزومی به نگرانی از بابت کار نکردن صفحه‌کلید نیست! و ادامه تایپ کلمه عبور و نهایتاً فشردن کلید اینتر بهترین گزینه انتخابی است.

آموزش Linux

در سال ۱۹۸۳ میلادی ‏ریچارد استالمن که رئیس بنیاد نرم‌افزارهای آزاد بود پروژه گنو (GNU) را آغاز کرد. در این پروژه که یک جنبش نرم‌افزاری محسوب می‌شد برنامه‌نویسان با یکدیگر همکاری می‌کردند که این همکاری تا به حال نیز ادامه دارد. لینوکس (به انگلیسی: Linux)‏ به خانواده‌ای از سیستم‌عامل‌های شبه یونیکس اطلاق می‌شود که از هستهٔ لینوکس استفاده می‌کنند که معروف‌ترین نمونه از نرم‌افزار آزاد و متن‌باز شناخته می‌شود. دراصل تنها باید هستهٔ لینوکس را لینوکس نامید، اما به طور معمول این واژه به سیستم‌عامل‌های شبه یونیکس اطلاق می‌شود که بر مبنای هستهٔ لینوکس و کتاب‌خانه‌ها و ابزارهای پروژه گنو ساخته شده‌اند. لینوکس قابل نصب بر روی انواع سخت‌افزارهاست، از ساعت (Linux Watch)، تلفن‌های همراه، تبلت‌ها، مسیریاب‌ها، و کنسول‌های بازی گرفته تا رایانه‌های رومیزی، رایانه‌های بزرگ و ابررایانه‌ها. به مجموعه‌ای از نرم‌افزارهای بنا شده بر اجزای گفته شده توزیع لینوکس (linux distribution) می‌گویند که به طور معمول شامل ابزارهای گسترش نرم‌افزار، پایگاه‌های داده، سرویس دهنده‌های وب مثل آپاچی، محیط‌های رومیزی مانند گنوم و کی‌دی‌ای و اکس‌اف‌سی‌ای و مجموعه‌های اداری مانند اُپن آفیس هستند. در ابتدا لینوکس برای استفادهٔ ریزپردازنده‌ها با معماری ۸۰۳۸۶ اینتل طراحی شده بود؛ اما امروزه انواع گوناگون معماری‌ها را پشتیبانی می‌کند و در انواع و اقسام وسایل از کامپیوترهای شخصی گرفته تا ابررایانه‌ها و تلفن‌های همراه به کار می‌رود. این سیستم‌عامل که در ابتدا بیشتر توسط افراد مشتاق گسترش پیدا می‌کرد و به کار گرفته می‌شد، توانسته است پشتیبانی شرکت‌های سرشناسی چون آی‌بی‌ام و هیولت-پاکارد را به دست آورد و با بسیاری از نسخه‌های خصوصی یونیکس رقابت کند. طرفداران لینوکس و بسیاری از تحلیل‌گران این موفقیت را ناشی از استقلال از فروشنده، کم‌هزینه بودن پیاده‌سازی، سرعت بالا، امنیت و قابلیت اطمینان آن می‌دانند. کاربردهای سیستم‌عامل‌های شکل گرفته بر پایه لینوکس در گذشته یک کاربر لینوکس برای پیکربندی و نصب سیستم خود، نیازمند دانش بالایی از رایانه بود. این دلیل به علاوه جذاب بودن دسترسی به درون سیستم، باعث شده بود که به طور سنتی کاربران لینوکس را (بر خلاف کاربران ویندوز یا مَک‌اواِس) کسانی شکل بدهند که با تکنولوژی بیشتر دمخور هستند. افرادی که معمولاً با القاب «هَکِر» و «گیک» شناخته می‌شوند. این نگرش در سال‌های اخیر با افزایش راحتی کار در لینوکس و گسترده شدن استفاده از بسیاری از توزیع‌ها، اعتبار خود را از دست داده‌است. لینوکس در بازار سرورها و کاربردهای ویژه (مانند پردازش تصویر و سرویس‌های وِب) پیشرفت قابل ملاحظه‌ای کرده و در حال ورود به بازار بزرگ رایانه‌های رومیزی است. لینوکس اساس مجموعه نرم‌افزار سرور موسوم به ل.آ.م.پ ((ل)ینوکس، (آ)پاچی، (م)ای‌اس‌کیوال, (پ)رل/(پ)ی‌اچ‌پی/(پ)ایتون) را تشکیل می‌دهد که میان گسترش‌دهندگان وب محبوبیت گسترده‌ای کسب کرده‌است. بدلیل پایداری و انعطاف لینوکس، این سیستم‌عامل حضور پررنگی به عنوان سیستم‌عاملی برای کامپیوترهای کارساز دارد. بر اساس آمار در سال ۲۰۰۸، از میان ۱۰ تا از معتبرترین شرکت هاستینگ دنیا، ۵ شرکت سیستم‌عامل لینوکس را در کارسازهای وب خود بکار می‌گیرند. توزیع های لینوکس به طور گسترده ای به عنوان سیستم عامل در ابر رایانه ها استفاده می شود : از نوامبر سال ۲۰۱۰، از ۵۰۰ سیستم برتر ، ۴۵۹ مورد (۹۱٫۸ ٪)تحت اجرای توزیع های لینوکس هستند. لینوکس همچنین به عنوان سیستم عامل برای سکویا آی بی ام قوی ترین ابر رایانه جهان که در سال ۲۰۱۱ به بهره برداری می رسد، به کار خواهد رفت . از لینوکس همچنین بیشتر در سیستم‌های کارگذاشته استفاده می‌شود. قیمت اندک آن باعث می‌شود انتخابی ایده‌آل برای ابزارهایی مانند سیمپیوتر (رایانه‌ای که برای جمعیت کم درآمد کشورهای در حال گسترش طراحی شده) باشد. لینوکس با داشتن محیط‌های رومیزی مانند گنوم و کی‌دی‌ای، رابط کاربری همچون اپل مکینتاش و مایکروسافت ویندوز را در کنار دیگر محیط‌های گرافیکی و رابط خط فرمان یونیکس-مانند سنتی‌اش، عرضه می‌کند. هرچند نرم‌افزارهای گرافیکی لینوکس برای بسیاری از مصارف وجود دارند، در بسیاری زمینه‌ها نرم‌افزارهای خصوصی هنوز از گستره و میزان محبوبیت بیشتری برخوردارند. نرم‌افزارهای کارسازِ تحت لینوکس کارساز (به انگلیسی: Server)‏ به سیستم رایانه‌ای پرتوانی گفته می‌شود که در یک شبکه برای وظیفه‌ای خاص، نقشی را بر عهده می‌گیرد. سیستم‌های کامپیوتری کارساز معمولاً از سخت‌افزاری پرقدرت و نرم‌افزاری منعطف و پایدار برای ارائهٔ خدمت مورد نظر به مشتریان زیاد استفاده می‌کنند. سیستم‌عامل‌های شکل گرفته بر پایه لینوکس، به دلیل پایداری و انعطاف، گزینه‌های خوبی برای نصب بر روی سیستم‌های کارساز هستند. نمونه نرم‌افزارهای مشهوری که معمولاً تحت لینوکس به عنوان نرم‌افزار کارساز استفاده می‌شوند: اسکوئید (SQUID) کارساز پروکسی-کش (Proxy-Cache) بایند (بایند) کارساز سامانه نام دامنه (DNS) آپاچی (APACHE) کارساز وب پست‌فیکس(Postfix) کارساز پست الکترونیکی مای‌اس‌کیوال (MySQL) کارساز پایگاه داده نصب در ابتدا مشکل بودن نصب سیستم‌های بر پایه لینوکس مانعی برای پذیرش آن بود؛ اما در سال‌های اخیر نصب لینوکس بسیار آسان شده‌است. بسیاری از توزیع‌ها دارای نصبی آسان و قابل مقایسه با نسخه‌های ویندوز هستند؛ به‌گونه‌ای که توزیع اوبونتو با چند کلیک نصب می‌شود. علاوه بر این، رایانه‌های شخصی که با توزیع‌های لینوکس وارد بازار شده‌اند و به آسانی از بسیاری از فروشنده‌های اصلی، همچون دل، هیولت-پاکارد و وال-مارت قابل تهیه است. بیشتر شیوه‌های عمومی نصب لینوکس، توسط همه توزیع‌های مهم پشتیبانی می‌شود که شامل اجرا از طریق لوح فشرده، حاوی برنامه‌های نصب و راه‌اندازی نرم‌افزارهاست. این لوح فشرده می‌تواند از طریق تصویر استاندارد (ISO image) بارگذاری شده باشد، به تنهایی و به قیمت بسیار پایین خریداری شود، یا می‌تواند در مجموعه نرم‌افزارهای تجاری اضافی ارائه شود. برخی توزیع‌ها همچون دبیان (Debian) با فلاپی دیسک نیز قابل نصب هستند. پس از نصب ابتدایی، بیشتر نرم‌افزارها از طریق اینترنت و لوح فشرده قابل بارگذاری و نصب هستند. بسیاری از توزیع‌ها می‌توانند بی‌درنگ از طریق دیسک‌های زنده بسیار سریع‌تر از نصب بر روی دیسک سخت اجرا شوند. به این صورت که یکبار از لوح فشرده راه‌اندازی می‌شود و می‌توان از لینوکس بدون هیچگونه تغییری در محتویات دیسک سخت استفاده کرد. به همین نحو برخی توزیع‌های حداقل، همچون تامزروت‌بوت (Tomsrtbt)، بدون نیاز به تغییر محتویات دیسک سخت از طریق فلاپی دیسک قابل اجرا هستند. همچنین بسیاری توزیع‌ها از راه انداری بر روی شبکه پشتیبانی می‌کنند، پس همه مراحل نصب و پیکربندی دستگاه می‌تواند بر روی شبکه انجام شود.

سری رازهای عمومی دوم

صرفه جویی در مصرف باتری موبایل یکی از مشکلات تلفنهای همراه تمام شدن زود به زود باتری آنهاست. هم اکنون برای رفع این مشکل قصد داریم به شما چند ترفند فوق العاده را آموزش بدهیم که با رعایت آنها در مصرف باتری گوشی شما صرفه جویی شده و علاوه بر آن بر عمر باتری نیز افزوده می شود. مواردی که با رعایت آنها در مصرف باتری گوشی صرفه جویی و عمر آن زیاد می شود: 1- تا وقتی باتری گوشی تخلیه کامل نشده -یعنی از نشانگر آن فقط 1 خط باقی مانده بود- آن را شارژ نکنید. همچنین در هنگام شارژ، آن را قطع نکنید و صبر کنید کاملأ شارژ شود. این مهمترین نکته در افزایش طول عمر باتری های قابل شارژ است. 2- اگر از بلوتوث استفاده نمی کنید آنرا خاموش کنید و تنها در مواقع مورد نیاز آن را روشن نمایید. 3- اگر در جاهایی مثل کوهستان هستید که گوشی تان آنتن نمی دهد، آن را خاموش کنید. چرا که گوشی برای یافتن اپراتور توان زیادی مصرف می کند. 4- مواردی مانند کمتر استفاده کردن از دوربین موبایل، ویبره، اینفرارد و امکانات مالتی مدیا نیز میتواند در کاهش مصرف باتری موثر باشد.

سری رازهای عمومی دوم

پیدا کردن مدل گوشی افراد از روی شماره تلفن همراه فرض کنید شماره تلفن یک فرد را در اختیار دارید و دوست دارید بدانید گوشی وی ساخت کدام کارخانه است و مدل دقیق گوشی او چیست ؟ شاید در نگاه اول چنین چیزی ممکن نباشد اما در صورتی که شماره مورد نظر شما « ایرانسل » یا « همراه اول » باشد به سادگی چنین کاری امکان پذیر است. تنها لازمه این کار نیز دسترسی به اینترنت است. در این ترفند قصد داریم به معرفی پیدا کردن نوع گوشی افراد مختلف از روی شماره تلفن همراه آنها بپردازیم . خطوط ایرانسل : برای پیدا کردن نوع گوشی شماره‌های ایرانسل کافی است به آدرس اینترنتی زیر مراجعه کنید : http://92.42.49.87:8080/mtn_ir-mt-web-portal سپس شماره تلفن همراه مورد نظر را با پیش‌شماره و بدون صفر(به عنوان مثال 9350000000) وارد کنید و روی دکمه « مرحله بعد » کلیک نمایید . در صفحه بعد، کارخانه و مدل گوشی این شماره را خواهید دید . خطوط همراه اول : برای پیدا کردن مدل گوشی شماره‌های همراه اول نیز کافی است به آدرس زیر مراجعه کنید : http://78.38.243.104:8080/mcci-mt-web-portal شماره تلفن همراه را با پیش‌شماره و به همراه کد 98 و بدون صفر (به عنوان مثال 989120000000) وارد کرده و روی دکمه « مرحله بعد » کلیک کنید . در صفحه بعد، کارخانه و مدل گوشی این شماره موبایل را مشاهده خواهید کرد.