آموزش Linux

راه اندازی یک سرور مجازی لینوکس همزمان با رشد سریع اینترنت و خدمات آنلاین، هر روز بر حجم پردازش سرویس دهنده ها و تعداد درخواست های کاربران افزوده می شود. اما حداکثر توان کاری هر سرویس دهنده اندازه ای دارد که بیشتر از آن نمی تواند به در خواست ها جواب دهد و به صورت معمول سرویس دهی کند. برای خروج از این وضعیت یک مدیر سرویس دهنده، چندین راه حل دارد: جایگزینی سرورهایی با قدرت پردازش بیشتر و یا افزایش تعداد سرویس دهنده های موجود. اما این کار شاید هزینه بسیار زیادی را به سیستم تحمیل کند. به طوری که عملا اجرای آن غیرممکن خواهد بود. در این شرایط ، شاید برپا سازی یک سرویس دهنده مجازی بر پایه مفاهیم کلاستر و تقسیم سرویس ها میان چندین سرویس دهنده، یکی از مؤثرترین راهکارهایی باشد که می توان برای افزایش قدرت سرویس دهنده به کاربست. کلاستر سازی این قابلیت را فراهم می کند که با افزودن یک سرور مجازی به سیستم ، در خواست های سرویس میان چند سرویس دهنده تقسیم شود و از وارد آمدن فشار اضافی بریک سرویس دهنده و نهایتا مختل شدن سرویس دهی شبکه جلوگیری به عمل آید. در این نوشتار، به برپاسازی و پیکربندی یک سرور مجازی لینوکس در یک شبکه، که شامل چندین سرویس دهنده مختلف، مانند سروی دهنده وب، ایمیل و FTP است نگاهی می اندازیم . مفهوم کلاستر کلاسترها یکی از جذاب ترین مفاهیمی هستند که در بحث های پردازش موازی و سرویس دهنده مطرح می شوند. به طور عام ، مفهوم کلاسترها به یک مجموعه از کامپیوترها اطلاق می شود که با اشتراک قدرت پردازشی یکدیگر، توان بیشتری را برای انجام دادن امور پردازشی محوله فراهم می کنند. یک کلاستر شامل چندین ماشین است که در یک شبکه محلی پرسرعت به هم متصل شده و با استفاده از یک برنامه زمانبندی و هماهنگ سازی میان ماشین های شبکه، امور پردازشی را انجام می دهند . گونه ای از این کلاسترها موسوم به load-balancing cluster وظیفه موازنه کردن ترافیک شبکه را میان ماشین های شبکه بر عهده دارند. هدف این نوشتار نیز پیاده سازی چنین کلاستری است که بتواند با تقسیم کردن درخواست های سرویس ارسالی از کاربران یک شبکه میان چند سرویس دهنده ، از تراکم حجم کاری بر روی یک سرویس دهنده بکاهد . طرح ریزی کلاستر کلاستر شامل یک سرور مجازی مبتنی بر سیستم عامل لینوکس و تعدادی سرور فیزیکی خواهد بود که با استفاده از یک سوئیچ ، با هم در ارتباط هستند . هدف شبکه، ارائه سرویس هایی مانند وب و ایمیل به کاربران است. کاربران از طریق یک بستر شبکه ای، مانند اینترنت، با سرور مجازی ارتباط دارند . سرورهای فیزیکی می توانند بر هر سیستم عاملی مبتنی باشند. وظیفه سرور مجازی لینوکس ، بااستفاده از آدرس های IP ، کاهش فشار حجم درخواست های ارسالی به یک سرور فیزیکی و تقسیم درخواست ها میان چند سرور موجود در شبکه است . در واقع می توان گفت که سرور مجازی ، نقش یک رابط را میان کاربران شبکه و سرورهای فیزیکی شبکه ایفا می کند که در این میان، امکان همزمانی پردازش های بیشتری از درخواست ها با استفاده از یک آدرس IP فراهم می شود . هنگامی که سرور مجازی یک درخواست را از کاربر دریافت می کند، براساس یک الگوریتم زمانبندی ، درخواست کاربر را به سرور فیزیکی مربوطه تحویل می دهد. سپس سرور فیزیکی داده های مورد تقاضا را برای سرور مجازی به درخواست کاربر جواب خواهد داد. در این میان، سرویس دهنده حقیقی همان سرورهای فیزیکی هستند که آدرس IP آن ها توسط سرور مجازی تغییر یافته است. سرور مجازی از دو رابط شبکه استفاده می کند: یک رابط برای برقراری ارتباط با کاربران و دسترسی کاربران به شبکه ، و رابط دوم جهت ارتباط با شبکه محلی و سرورهای فیزیکی . راه اندازی یک کلاستر با این ساختار، قابلیت هرگونه تغییر، حذف یا افزودن سرورهای فیزیکی را برای مدیر شبکه فراهم می کند . بازسازی هسته لینوکس لینوکس شامل هسته نسخه 2.4.28 و نسخه های بالاتر، از کلاسترهای سرور مجازی یا LVS پشتیبانی می کنند. پس اگر از نسخه های پایین تر استفاده می شود، باید با اضافه کردن ماجول LVS مجددا هسته را کامپایل و بازسازی کنید . این بسته به صورت رایگان از نشانی http://www.linuxvirtualserver.org قابل دریافت است . چون در سایت برای نسخه های مختلف هسته، بسته های مختلفی ارائه شده ، لازم است شماره بسته متناسب با نسخه هسته لینوکس سیستم بررسی شود. بسته دریافتی از سایت را در شاخه usr/src/ کپی کنید و دستورات زیر را اجرا نمایید : ×#cd/usr/scr/linux #gunzip ../linux-2.4.21-ipvs-1.0.10.patch.gz #patch-p1weighted round-robin scheduling least-connection scheduling scheduling weighted least-connection scheduling locality-based least-connection scheduling locality-based least-connection with replication scheduling destination hashing scheduling source hashing scheduling shortest expected delay scheduling never queue scheduling ---IPVS application helper FTP protocol helper قبل از خروج از menuconfig ، باید تغییرات ذخیره شوند. برای ساختن تمامی ماجول های جدید کرنل، دستور زیر اجرا می شود : #make dep&&make bzlmage &&make modules && make modulesinstall پس از اجرای دستور بالا، زیر شاخه جدیدی به نام bzlmage در دایرکتوری /arch/i386/boot/×usr/src/linux ساخته می شود و تصویر هسته کامپایل شده در این شاخه قرار می گیرد. برای اتمام پیکربندی هسته، باید این تصویر در شاخهboot/ کپی شده و فایل های پیکربندی بوت لودرهای سیستم نیز بروز رسانی شوند . نصب ابزار IPT و IPVsadm در گام بعدی ، پس از بازسازی هسته لینوکس، برای پیکربندی سرور مجازی ، باید بسته های IPTable و IPVsadm نصب شوند . IPTable ابزاری برای راه اندازی ساختار یک فایروال مبتنی بر فیلتر بسته های IPV4 و NAT در هسته لینوکس است. بااستفاده از این ابزار، آدرس های IPهای مجازی برای سرورهای فیزیکی تعریف می شوند . IPVsadm نیز یک ابزار برای مدیریت سرور مجازی لینوکس، تنظیم الگوریتم زمانبندی تقسیم درخواست ها و قوانین ارسال درخواست های کاربران به سرورهای فیزیکی است. بسته نصب IPTable به همراه اکثر توزیع ها ارائه می شود و می توان از طریق برنامه مدیریت بسته های توزیع لینوکس به راحتی آن را نصب کرد. بسته rpm نصب ابزار IPVsadm نیز از سایت پروژه LVS قابل دریافت است. پس از نصب این دو ابزار، لازم است که گزینه IP forwarding برای سرور لینوکس فعال شود. برای این منظور، فایل etc/sysctl.conf/ را در یک ویرایشگر متنی بازکرده و گزینه زیر را با ارزش 1 مقداردهی کنید : net.ipv4.ipforward=1 اکنون کافی است با استفاده از دستور start ، سرویس IPTable برای ارسال بسته های IP سرورهای فیزیکی به آدرس کاربران شبکه فعال شود : #service iptables start فعال کردن IP masquerading برای تنظیم آدرس IP سرورهای فیزیکی در سرور مجازی لینوکس، باید به این نکته توجه شود که eth0 برای کارت شبکه ارتباطی با شبکه اینترنت و eth1 برای کارت شبکه محلی تعریف شوند. در ادامه برروی سرور مجازی، دستورات زیر اجرا شوند : #iptables-t nat-P POSTROUTING DROP #iptables-t nat-A POSTROUTING-o eth0-j MASQUERDE در خط اول ، با تعریف یک قانون برای IPTables ، یک سطح خارجی امنیتی برای شبکه تعریف می شود . DROP این اختیار را به IRTables می دهد که هرگونه بسته IP که از ruleهای تعریفی تبعیت نمی کند، از شبکه حذف شود و در نتیجه هر آدرس IP جعلی یا ساختگی را نمی توان برای شبکه تنظیم کرد. خط دوم، جدول NAT را برای آدرس دهی شبکه داخلی میان سرورهای فیزیکی با سرور مجازی و کارت شبکه eth0 فعال می کند . پیکربندی سرور مجازی لینوکس با IPVsadm در گام بعدی، با استفاده از ابزار IPVsadm سرور مجازی تنظیم می شود . برای شروع باید به هریک از ماشین های شبکه یک آدرس IP اختصاص داده شود . برای سرورهای فیزیکی شبکه محلی، یک بازه آدرس دهی مانند 10.0.0.0 تا 255.255.255.0 انتخاب شده و از یک شماره Subnet Musk استفاده می شود. از سرور مجازی به عنوان دروازه برای سرورهای فیزیکی استفاده می شود. ماشین های کلاینت با آدرس های IP اختصاص یافته توسط سرویس دهنده اینترنت با سرور مجازی در ارتباط خواهند بود. یکی از دو سرور یک سرویس دهنده HTTP است که برای آن آدرس 10.0.0.2 تعریف می شود و سرور دوم که یک سرویس دهنده FTP است، با 10.0.0.3 آدرس دهی می شود. آدرس 10.0.0.1 به عنوان پیش فرض دروازه برای ارتباط با سرور مجازی انتخاب می شود و برای ارتباط سرور مجازی انتخاب می شود و برای ارتباط سرور مجازی با شبکه اینترنت آدرس IP عمومی 61.16.130.100 منظور می گردد. اکنون با ابزار IPVsadm ، آدرس های تخصیص داده شده برای سرور مجازی تعریف می شوند : #ipvsadm-A-t 161.16130.100:80-s wlc #ipvsadm-A-161.16.130.100:21-s wrr در فرامین بالا wlc و wrr دو الگوریتم مدیریت ترافیک سرور مجازی برای پورت های 80 و 21 هستند. غیر از این دو، الگوریتم های زمانبندی قابل تعریف دیگری نیز وجود دارد که برای آشنایی با آن ها می توانید به صفحات man این برنامه مراجعه کنید. برای تعریف سرورهای فیزیکی ، دستورات بالا به صورت زیر اجرا می شوند : #ipvsadm-a-t 161.16130.100:80-r 10.0.0.3:80-m #ipvsadm-a-t 161.16.130.100:80-r 10.0.0.2:80-m-w2 #ipvsadm-a-t 161.16.130.100:21-r 10.0.0.3:21-m البته همیشه ترافیک پورت 80 بیشتر از ترافیک پورت FTP خواهدبود. بدین خاطر آدرس IP شماره 10.0.0.3 برای پورت 80 نیز تعریف شده است. در این حالت، سرور مجازی با استفاده از الگوریتم های زمانبندی خود، می تواند بار ترافیکی این پورت را بر روی دو سرور فیزیکی تقسیم کند، با دادن ارزش دو توسط آرگومان m- به آدرس 10.0.02، سرور مجازی خواهد فهمید که این پورت بر روی آدرس دیگری نیز تعریف شده است . نتیجه گیری برای آزمایش درستی عملکرد شبکه، می توان با استفاده از ماشین های کلاینت، درخواست هایی را برای سرور مجازی فرستاد و نتیجه را مشاهده کرد . اگر به صورت همزمان چندین درخواست را از چند ماشین کلاینت ارسال کنید، خواهید دید برخی درخواست ها به وسیله سرویس دهنده FTP پردازش شده اند و آدرس IP متفاوتی میان درخواست های رسیده برروی ماشین های کلاینت وجود دارد. راه اندازی یک سرور مجازی با مشخصات بالا جوابگوی یک کلاستر با تعداد محدودی سرویس دهنده است. برای شبکه هایی که از تعداد زیادی سرویس دهنده استفاده می کنند، به راه اندازی چند سرور مجازی، تنظیمات پیشرفته جدول NAT ، و سرویس DNS نیاز خواهید داشت .

سری رازهای عمومی دوم

ارسال SMS با موبایل ، بدون درج شماره در گوشی فرد مورد نظر ! مطمئنأ برای شما نیز پیش آمده که دوست داشته باشید گاهی اس ام اس شما به صورت ناشناس ارسال شود . در این هنگام چه می کنید ؟ خیلی ها از سرویسهای سایتهای دیگر استفاده می کنند که اشکال این کار اینه که اولا معمولا می بایست این کار را از طریق اینترنت انجام دهید و ثانیا هزینه ارسال هر پیام کوتاه در این روش بسیار گرانتر از هزینه ارسال با موبایل است . اما امروز ما ترفندی را به شما معرفی خواهیم کرد که این ترفند روشی را به شما معرفی میکند که میتوانید با استفاده از موبایل خود پیام کوتاه متنی SMS ارسال کنید به شکلی که شماره شما برای فرد مورد نظر نمایش پیدا نکند و کاملأ مخفی میمانید. این ترفند خصوصیاتی دارد که باید گوشی فرستنده و دریافت کننده آن را دارا باشد. پیشنهاد میکنیم این ترفند را حداقل یکبار تست کنید تا نتیجه را ببینید. ابتدا به این نکات دقت کنید: این ترفند تنها روی گوشی هایی قابل اجراست که قابلیتی به نام Email gateway را دارا باشند. گوشی هایی که این قابلیت رو دارند اکثرأ سونی اریکسون هستند همانند W۸۰۰ , W۸۱۰ , W۵۵۰ ,K۷۵۰ , K۷۰۰ , S۷۰۰ و … . برای استفاده از این ترفند باید هر دو گوشی فرستنده و دریافت کننده قابلیت Email gateway را دارا باشند. پس پیش از هرکاری این موضوع رو یقین پیدا کنید. اکنون همانند دستورالعمل زیر مراحل را طی کنید ، تنها ممکن است بسته به تنوع گوشی شما مقداری تغییرات وجود داشته باشد: ابتدا از منوی اصلی وارد قسمت Messaging شوید. سپس به قسمت Settings رفته و به بخش Text Messaging وارد شوید. در قسمت بعد به Email gateway رفته و شماره فردی که میخواهید SMS را برایش ارسال کنید را وارد کرده و Add کنیم. حالا به عقب بازگردید ، پس از وارد شده مجدد به بخش Messaging ، قسمت Write New را انتخاب کنید. Text Message را انتخاب کنید ، متن مورد نظر را تایپ نمایید و Continue را انتخاب کنید. اکنون گزینه اول یعنی Enter Email Address را انتخاب کرده و یک ایمیل دلخواه را وارد نمایید. (مثلا : [e-mail]) در پایان پیام را ارسال کنید. اکنون فرد مورد نظر به هنگام دریافت پیام به جای شماره شما آدرس ایمیلی که وارد کردید را مشاهده خواهد کرد اگه کمی فکر کنید به این نتیجه خواهید رسید که قادرید با استفاده از این ترفند به طور مثال آدرسی از شرکت مایکروسافت یا یاهو و یا …. بدهید و طرف مورد نظر رو سر کار بگذارید . (چون احتمالا فرد مورد نظر چنین تصور می کند که این SMS از طرف این شرکتها ارسال شده است ) و یا کلی فکر خفن دیگه که می تونید با استفاده از این ترفند به کار ببرید .

آموزش سیستم عامل Dos

تمامی دستورات بر پایه فرمان dir در محیط DOS این بار قصد داریم تا ترفندی را از پیر ترین سیستم عامل جهان به شما معرفی کنیم. سیستم عامل DOS که به عقیده خیلی ها عمرش به سر آمده! در این ترفند قصد داریم تا به شما تمامی دستورات dir را در سیستم عامل Dos به کار میرود را بیاموزیم. این دستور، یکی از کاربردی ترین دستوراتی است که در این سیستم عامل به کار میرود و بیشتر برای نمایش محتویات یک دایرکتوری به کار میرود. دستورات به این شرح میباشند: dir/s تمام فایلهای موجود در ریشه و دایرکتوریهای زیرمجموعه آنرا نمایش میدهد. dir/a فایلها با خصوصیات خاص را نمایش میدهد: h برای فایلهای مخفی، r برای فایلهای فقط خواندنی، d لیست دایرکتوریها، s فایلهای سیستمی و... (dir/ah را میتوان مثال زد). dir/b فقط نام و پسوند فایل را نمایش میدهد. dir/l نام فایلها را با حروف کوچک نمایش میدهد. dir/-c سایز فایلها را بدون علامت، برای جداسازی سه رقم نشان میدهد. dir/n نمایش لیست فایلها به اینصورت که نام فایلها در سمت راست نشان داده میشود. dir/o برای نمایش فایلها بصورت مرتب شده. n بر اساس نام، s بر اساس سایز، e بر اساس پسوند فایل، d بر اساس تاریخ یا زمان و... (dir/on را میتوان مثال زد). dir/p اگر لیست فایلها بیش از یک صفحه باشد، بعد از پر شدن یک صفحه منتظر میماند تا کاربر کلیدی را برای ادامه بفشارد. dir/w برای نمایش نام فایلها در چند ستون متناسب با ابعاد صفحه نمایش. dir/x نمایش فایلها بصورت استاندارد 8 حرفی برای محیط داس. dir c: /ah /s > c:dir.txt لیست کلیه فایلهای مخفی در درایو C را درون فایل متنی با نام dir.txt قرار میدهد. dir c: /s > prn لیست کلیه فایلهای موجود در درایو C را به پرینتر می فرستد. dir > NULL نتیجه را به NULL می فرستد و در خروجی چیزی نداریم.

آموزش ویندوز ایکس پی(winXp)

ترفندی کوچک اما کاربردی پیرامون Error های ویندوز حتماً برای شما نیز پیش آمده که در محیط ویندوز با پیغام خطا یا Error ی روبرو شوید. حال ممکن است قصد داشته باشید متن این Error را Copy و در جایی Paste کنید. به فرض قصد داشته باشید علت پدید آمدن این Error را در انجمنهای پرسش و پاسخ ترفندستان مطرح کنید ، طبعأ نیاز به وارد کردن متن Error نیز دارید. اما همان طور که میدانید به مانند متون دیگر داخل ویندوز نمیتوان متن Error ها را نیز توسط موس انتخاب و سپس کپی کرد. در این ترفند قصد داریم راهی بسیار ساده اما کاربردی برای Copy و Paste کردن متن Error ها در محیط ویندوز به شما معرفی کنیم. برای اینکار: کافی است پس از پدیدار شدن پیغام Error کلیدهای ترکیبی Ctrl + C را همزمان فشار دهید. (دقت کنید پنجره Error در حالت انتخاب باشد.) سپس برای امتحان این موضوع Notepad را باز کرده و دکمه های Ctrl + V (یا راست کلید > Paste) را بزنید. این کار را در هر محیط ادیتور دیگری نیز میتوانید انجام دهید. خواهید دید که تیتر Error ،(ترفندستان) پیغام آن و نهایتأ دکمه های موجود در آن با یک خط چین از همه جدا شده و به صورت فایل متنی قرار گرفته اند.

آموزش ویندوز سون(win7)

مقدمه: پس از ارائه ی سیستم عامل موفق ویندوز XP که در سال 2000 ارائه شد، نسخه ی بعدی ویندوز یعنی ویندوز Vista در سال 2006 منتشر شد. از آنجایی که ویندوز ویستا نتوانست محبوبیت کافی و مورد انتظار تولیدکنندگانش را در بین کاربران کسب کند، شرکت مایکروسافت نسخه ی بتای سیستم عامل ویندوز 7 را در ژانویه 2008 ارائه نمود. همچنین در مِی 2009 نسخه ی RC ویندوز 7 ارائه شد. در این نسخه، شرکت مایکروسافت سعی کرده است که نقایص ویندوز ویستا را رفع کند. به طوری که مدیریت ، امنیت و بهره وری از سخت افزار در این سیستم عامل بهبود یافته است. استفاده ی کمتر از انرژی، اشغال فضای کمتر از RAM، افزایش و سهولت اتصال با سایر رایانه ها و دستگاه های جانبی دیگر، سهولت اجرای بازی ها و کار با اینترنت، برخی از ویژگی های این سیستم عامل هستند. در این مقاله سعی داریم به طور مختصر با برخی از امکانات جدید سیستم عامل ویندوز 7 آشنا شویم. قابلیت های جدید در ویندوز 7 : ویندوز 7 با ساختاری مشابه ویندوز ویستا و ویندوز سرور 2008 ایجاد شده است. بنابر این نرم افزارهای کاربردی سازگار با این نسخه ها، به راحتی قابلیت اجرا روی ویندوز 7 را دارند و ارتقاء سیستم عامل برای دارندگان نسخه های ذکر شده، با مشکلی مواجه نخواهد شد. سرعت ویندوز 7 نسبت به ویندوز ویستا بسیار بیشتر است. می‌توان گفت ویندوز 7 علی رغم داشتن قدرت گرافیکی بالا، سرعتی در حد ویندوز XP دارد. به همین دلیل ویندوز 7 را می‌توان بر روی سیستم‌های ضعیف که امکان نصب ویندوز ویستا برروی آنها وجود ندارد، به راحتی نصب نمود. در واقع ویندوز 7 در سیستم‌های ضعیف تا حدود زیادی با حذف تعدادی از توانایی‌های گرافیکی، قابلیت اجرای آن را روی سیستم بالا می برد. فرایند نصب این سیستم عامل با نسخه های قبلی آن مانند ویندوز ویستا متفاوت است. از جمله امکان فعال شدن Automatic Updates توسط کاربر وجود دارد. نرم افزار ضد جاسوسی Windows Defender به صورت پیش ساخته در ویندوز 7 مقاومت سیستم در برابر نفوذ بد افزارها را تا حد زیادی افزایش می دهد. علاوه بر این در ویندوز7 امکان Solution Center کنترل عملکرد Firewall و به روز رسانی خودکار ضد ویروس، وظیفه ی گزارش دهی در باره ی محافظت از سیستم و امنیت اینترنت را برعهده دارد.به این ترتیب فقط در مواقع ضروری که نیاز به اقدام کاربر است، پیغام های مربوطه ظاهر می شوند. ویندوز 7 به شکلی طراحی شده که قابلیت خودکارسازی و کنترل مدیریت محیط کاری و کارائی آن ارتقاء یافته است. در ویندوز 7 ، قابلیت مدیریت درایوهای سخت افزاری با استفاده از امکان Hard Link افزایش یافته است؛ به طوری که عملیات انتقال اطلاعات از سیستم عامل قدیمی به سیستم عامل جدید با سرعت و انعطاف بیشتری انجام پذیر است. علاوه بر این، بر خلاف ویندوز Vista ، این ویندوز اکثر قطعات را شناسایی کرده و درایور آنها را نصب می‌نماید. این امکان بخصوص در شبکه به شکل بسیار ساده تری قابل تنظیم می‌باشد. مهم ترین تفاوت بین ویندوز ویستا و ویندوز 7 در مورد امکانات مدیریتی است. برای مثال در ویندوز ویستا قابلیت UAC موجب می شود تا کاربران بدون داشتن مجوز لازم، امکان انجام تغییرات روی تنظیمات اصلی سیستم را نداشته باشند. همچنین امکان Policy Group مدیریت سیستم را ساده تر می کرد. در ویندوز 7 این دو امکان توسعه یافته است. ویندوز 7 قابلیت سفارشی کردن UAC را دارد. بنابراین می توان نمایش پیغام های متعدد UAC را کاهش داد. همچنین قابلیت Group Policy Perference امکان می دهد تا بتوان دسترسی به قابلیت های مورد نظر را برای کاربران خاص کنترل کرد. با استفاده از قابلیت Direct Access می توان رایانه های متصل به شبکه را حتی هنگامی که در شبکه غیر فعال هستند، مدیریت نمود. ابزار گرافیکی Powersell v2 امکان اسکریپت نویسی به صورت خودکار، با حداقل نیاز به کدنویسی را فراهم می کند. از امکانات دیگر ویندوز 7 می توان به قابلیت User Acount Control اشاره کرد. بدین ترتیب نسبت به ویندوز ویستا ،کنترل روی کاربران قابلیت انعطاف بیشتری پیدا کرده است. قابلیت BitLocker to Go برای محافظت از داده ها در نظر گرفته شده است. با استفاده از این امکان می توان حافظه های فلش را رمز گذاری نمود؛ به طوری که خروج اطلاعات از سیستم بیشتر قابل کنترل باشد. افزایش امکانات Firewall در ویندوز 7 موجب شده است که امکان دسترسی به برنامه های خاص برای هریک از کاربران قابل تنظیم باشد. قابلیت هایی مانند Dynamic Driver Provisioning و Deployment Image Service فرایند ایجاد Image یا تصویرسازی از وضعیت موجود سیستم جهت نگهداری و پشتیبانی از آن را بهبود می بخشد. درایور صفحه نمایش(Windows Display Driver Model یا WDDM) علاوه بر پشتیبانی از مدل 1.0 در سیستم عامل ویستا،به مدل 1و1 ارتقاء یافته است. ( از DirectX 10 , 11 استفاده می شود) . در نسخه های قبلی میزان استفاده از حافظه ی کارت گرافیکی با باز کردن پنجره های بیشتر ، افزایش می یافت. ولی در ویندوز 7 از حافظه ی بسیار کمتری استفاده میکند. بنابر این باز کردن پنجره های متعدد روند سریع تری خواهد یافت. همچنین استفاده از 11 DirectX موجب سریع تر شدن روند اجرای بازی ها خواهد بود. رابط کاربری ویندوز 7 بسیار گویا تر از ویندوز ویستا است. مثلا در نوار وظیفه می توان ظاهر جدید مرورگر را مشاهده کرد. یکی دیگر از ویژگی های ویندوز 7، امکان مشاهده ی پنجره ها بدون فعال کردن آنهاست. انتقال به یک پنجره به شکل سریع برای خواندن برخی مطالب داخل آن بدون ورود کامل به آن پنجره می تواند باعث صرفه جویی در وقت شود. برای این کار، با حرکت دادن ماوس بر روی نوار ابزار، می توان به شکل یک صفحه شیشه ای محتویات پنجره را مشاهده کرد. با کنار بردن ماوس این صفحه ی پیش نمایش محو می شود. در Windows Explorer گزینه ی جدیدی به نام Libraries اضافه شده است. این کتابخانه ها، به سازماندهی فایل ها و پوشه ها کمک می کند. در حالت استاندارد، 4 کتابخانه ی اصلی به نام های Picture, Document, Videos و Music وجود دارند. تفاوت عمده ی این پوشه ها با آنچه در نسخه های قبلی وجود دارد این است که تمام پوشه ها و فایل های مربوطه الزاما در یک درایو قرار ندارند. در واقع هریک از این پوشه ها می توانند پیوندهایی به فایل ها و پوشه هایی در قسمت های مختلف سیستم باشند. مانند این است که تعدادی از پوشه ها و فایل های مختلف را همانند یک گروه در نظر بگیرد. به این ترتیب توسط هر یک از کتابخانه ها، امکان دسترسی به تمامی آن فایل ها و پوشه ها به راحتی فراهم می شود. همچنین در صورتی که چندین رایانه را با استفاده از امکان HomeGroup در ویندوز 7 به هم متصل کرده باشید، می توانید اطلاعات موجود در این کتابخانه ها را با هم به اشتراک بگذارید. در ویندوز 7 امکان برقراری ارتباط کاربر با تلفن همراه، چاپگر ، دوربین و سایر وسایل جانبی ساده تر شده است. با استفاده از امکان Device Stage می توان تصویری حقیقی از دستگاه های جانبی را بر روی نوار وظیفه قرار داد وبا کلیک روی هریک از آنها، به برنامه های کاربردی مربوطه دسترسی داشت. Device Stage امکان ارتباط با دستگاه ها را از طریق USB و Bloutooth و Wi-Fi به راحتی فراهم می کند.